یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَشمیسپارم به تو از چشمِ حسودِ چَمَنَشگر چه از کویِ وفا گشت به صد مرحله دوردور باد آفتِ دورِ فلک از جان و تَنَشگر به سرمنزل سِلمی رَسی ای بادِ صباچشم دارم که سلامی برسانی ز مَنَشبه ادب نافه گشایی کن از آن زلفِ سیاهجای دلهای عزیز است به هم بر مَزَنَشگو دلم حقِّ وفا با خط و خالت داردمحترم دار در آن طُرِّهٔ عَنبرشِکَنَشدر مقامی که به یادِ لبِ او مِی نوشندسِفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنشعِرض و مال از درِ میخانه نشاید اندوختهر که این آب خورَد رَخْت به دریا فِکَنَشهر که ترسد ز ملال اندُهِ عشقش نه حلالسَرِ ما و قدمش یا لبِ ما و دهنششعرِ حافظ همه بیتُ الْغَزَلِ معرفت استآفرین بر نَفَسِ دلکَش و لطفِ سخنش

بنشینم و صبر پیش گیرمدنبالهٔ کار خویش گیرمامروز جفا نمیکند کسدر شهر مگر تو میکنی بسدر دام تو عاشقان گرفتاردر بند تو دوستان محبسیا محرقتی بنار خدمن جمرتها السراج تقبسصبحی که مشام جان عشاقخوشبوی کند اذا تنفساستقبله و ان تولیاستأنسه و ان تعبساندام تو خود حریر چین استدیگر چه کنی قبای اطلس؟من در همه قولها فصیحمدر وصف شمایل تو اخرسجان در قدمت کنم ولیکنترسم ننهی تو پای بر خسای صاحب حسن در وفا کوشکاین حسن وفا نکرد با کسآخر به زکات تندرستیفریاد دل شکستگان رسمن بعد مکن چنان کز این پیشورنه به خدا که من از این پس